FRAGMENTEN

Mariano fladdert met zijn handen en houdt ze hoog als een stierenvechter die klaarstaat om op het juiste moment van bovenaf de pijlen in de nek van de stier te steken. De hele buurt luistert, de mensen die er zijn en de mensen die er niet zijn. Al die huisjes tegen elkaar aan geplakt, samengeklonterd, met dakpannen die rammelen in de wind, en de vaalwitte gevels, zijn met elkaar verbonden door het leem van de muren, door de aarde op de grond, door de noordenwind die nooit slaapt, en de muziek beweegt zich daarlangs, van tussenmuur naar tussenmuur, van huis naar huis. (Uit: De klank van verzet, vertaling uit het Spaans van Música en la oscuridad, p. 231)

Ze is wreed uit de greep van de glanzende nacht getrokken, die nu onmogelijk ver weg lijkt. Haar zicht wordt wazig; een dode boomtak doemt op in het slijk. Ze hoest en voelt de rivier branden in haar borst. Dan vertraagt alles. Ze ziet de stroming in sierlijke spiralen boven zich langstrekken en vissen en drijfhout stroomafwaarts voeren. Ze ziet sterren ingekapseld in het ijs, een tweede, verstilde hemel met zijn eigen constellaties. Plotseling is Thomas daar en steekt een lange tak in het water, met zijn gezicht onder de waterspiegel en zijn trillende stem beweegt hij tussen twee werelden. (Uit: Het laatste schilderij van Sara de Vos, vertaling ut het Engels van The last painting of Sara de Vos, p. 323-324)

Ik zie een meisje op het strand bij de vloedlijn. Ze bouwt een muur van zand en water, die ze tot de voorsteven van een schip boetseert, en gaat erachter zitten, met haar gezicht naar de witte golven en haar voeten recht vooruit. Die voeten zijn gerimpeld, net als haar handen. Het water komt dichterbij en een golf hakt in op de linkerzijde van de boeg, maar het meisje bouwt de muur weer op en gaat op haar knieën zitten, klaar om de volgende aanval af te slaan; het bandje van haar badpak is van haar schouder gegleden. Ze weet dat de zee de strijd uiteindelijk zal winnen en dat de golven haar schip van zand zullen wegvagen. (Uit: Mijn moeders handen, vertaling uit het Spaans van Las manos de mi Madre, in Pluk 2, p. 47)

‘Die vervloekte oorlog heeft zelfs het brood aangetast, vermoord, zou je kunnen zeggen, want dat was geen brood, dat was gesneuveld brood, zonder ziel, zonder deugd. Ik heb het bewaard, ik heb die homp zwart brood bewaard – ik durfde het niet weg te gooien – en heb het aan de voeten van onze madonna op het dressoir gelegd, in de hal, om te zien of ze daarboven een wonder konden verrichten zoals op die trouwerij, toen Jezus water in wijn veranderde omdat zijn moeder het vroeg, omdat hij niet eens gemerkt had dat de wijn op was en de gasten zomaar wat aan het drinken waren. Of dat van de broden en de vissen, wat ook een mooi wonder zou zijn in deze tijd. Maar de hemel luistert niet naar ons; blijkbaar verdienen we geen wonder.’ (Uit: Zwart brood, vertaling uit het Spaans van Pan negro, p. 69)